Resume Rescue
let’s face it: solliciteren is niet leuk.
Het kost heel veel tijd een goede (bij de vacature passende) cv en brief te schrijven. Soms roep je hulp in van partner of vriend(in): “zou jij misschien mijn cv eens door willen lezen?” Maar dat kan je niet constant blijven doen: iedereen heeft het druk en bij de derde sollicitatie wil je ze niet nog eens lastig vallen.
Daarnaast is een vriend(in) of partner niet altijd de beste keus: kennen ze je goed genoeg, durven ze kritisch te zijn en zijn ze op papier communicatief sterk genoeg? Je krijgt op die manier niet de sterkste cv.
Kritische vrienden vinden is überhaupt best lastig. De meeste mensen willen helemaal niet kritisch zijn en daarom heb ik Resume Rescue gestart; voor mensen die of geen vrienden hebben die kritisch durven (willen) zijn, of die zich te bezwaard voelen hulp in te roepen, of het liever nog niet vertellen dat ze aan het solliciteren zijn. Kortom voor iedereen die een sparring partner kan gebruiken bij het opstellen van een CV en eventueel ook een sollicitatiebrief.
Ik heb een kritische blik en stel onverwachte, soms vervelende, vragen. Mijn doel is duidelijkheid en focus aan te brengen in max 2 A4tjes. En ik vergeet daarbij ook de details niet.
Kijk op hoe werkt Resume Rescue om aan de slag te gaan.
Bepaal jouw waarde
Na de post van afgelopen maandag, kwam ik een blog post tegen van Scott Herrick: The 3 questions to ask when writing your resume. Hij beschrijft hoe je bij het schrijven van je CV je waarde voor je toekomstige werkgever op drie manieren kan bepalen door jezelf drie vragen te stellen:
Hoe heb ik geld verdiend voor mijn werkgever?
Niet alleen sales of marketing mensen kunnen deze vraag beantwoorden: Als projectmanager haalde ik door actief mee te denken met klanten nieuwe projecten binnen. Projecten kwamen dus niet alleen via de accountmanagers binnen… ook al was het bedrijfsprotocol! Sterker nog, ik ben van mening dat elk project weer naar een nieuw project moet leiden en dat de projectmanager daar de belangrijkste rol in speelt.
Hoe heb ik geld bespaard voor mijn werkgever?
Hangt voor mij samen met de vraag: welke processen of activiteiten heb ik efficiënter gemaakt? Niet te verwarren met mensen verplichten in minder tijd meer te doen, maar echt kijken naar de dagelijkse gang van zaken. Van heel klein, dubbelzijdig printen tot grotere veranderingen: Je collega’s leren effectieve telefonische vergaderingen te houden zodat ze geen halve dagen meer hoeven te reizen voor een vergadering in Brussel…
Bekijk je werk eens vanuit dit perspectief en definieer je toegevoegde waarde!
Dit helpt trouwens ook als je een loonsverhoging wilt!
Een duidelijk CV
Een duidelijk CV is een CV wat makkelijk te begrijpen is. Klinkt logisch maar is moeilijk. Om erachter te komen of je CV duidelijk is, zijn er een aantal vragen die je jezelf moet stellen:
Kunnen mijn kwaliteiten in 1 oogopslag uit het CV gehaald worden?
Afhankelijk van de functie waarop je solliciteert, heb je een aantal kwaliteiten geselecteerd waarop je je CV bouwt. Deze kwaliteiten moeten in 20 seconden duidelijk worden. Als een HR-manager of een recruiter meer tijd nodig heeft is de kans erg groot dat je gelijk op het ‘afgewezen’ stapeltje belandt.
Is de informatie die ik geef relevant?
Als je CV informatie bevat dat niets te maken heeft met de functie waarop je solliciteert, dan moet je dat schrappen. Degene die jouw CV beoordeelt is op zoek naar mensen die de functie kunnen vervullen, niet om te denken: “goh, wat een interessant persoon”. Focus dus op hoofdzaken en schrap de bijzaken, hoe interessant of hoe belangrijk bepaalde informatie voor jou ook is.
Wil je bepaalde informatie echt in je CV verwerken, gebruik het dan als onderbouwing van een kwaliteit.
Inspiring people (4): De familie Winkler in Californië
spread the inspiration
Je hebt in de wereld 3 soorten mensen: mensen die niet dromen, mensen die wel dromen maar niet durven en mensen die dromen en doen. slaagt de droom dan zijn we jaloers, mislukt ie zeggen we in Nederland vaak: zie je nou wel. Doe maar gewoon…
En daar kan ik me ZO kwaad over maken, dus vandaar mijn zoektocht naar inspiring people. Met grote of kleine dromen, met klein persoonlijk resultaat of juist wereldwijde impact. Laat je inspireren te dromen en vervolgens te doen.
Het ging goed met de familie Winkler totdat Phil ontslagen werd en de beugel van hun dochter 6000 euro bleek te kosten. In plaats van zich steeds verder in de schulden te werken, gaan hij en zijn vrouw Eloisa nu vaak vrijdag naar een junk yard op zoek naar auto onderdelen, die ze vervolgens op e-bay verkopen.
Coping creatively in California [link naar video]
Het lijkt alsof zij het niet al te leuk vindt om te doen, maar, zoals ze zelf ook al zegt: “we hebben een gemeenschappelijk doel, daar draait het om”.
Carrière switches en zijwegen
Misschien ben je hier omdat je voor het eerst gaat solliciteren of heb je besloten dat je na 10 jaar bij dezelfde werkgever ergens anders wil gaan werken. Hoe dan ook, de meesten van ons zullen tot ons 67ste moeten werken en de grote vraag is: hoe hou je het leuk? Sommigen blijven hun hele leven hetzelfde doen, anderen maken een drastische carrièresprong. En er is nog een tussenweg: de zijweg in je huidige carrière.
In mijn directe omgeving zie ik hem bij m’n moeder: zij werkte ongeveer 15 jaar parttime als zelfstandig logopediste en parttime op een ZMLK school, toen ze steeds vaker het ‘been there done that’ gevoel begon te krijgen verkocht ze de praktijk en breidde haar uren op school uit. Maar ook hier begon het al snel te kriebelen. M’n moeder houdt niet van kriebelende dingen, dus ging ze actief om zich heen kijken en ontdekte een uitdagende cursus. Alle puzzelstukjes vielen op hun plek. Met kennis uit deze cursus zou ze een belangrijke bijdrage kunnen leveren aan de ontwikkeling van de kinderen bij haar op school. Hierdoor zou ze meer waardering en erkenning krijgen voor haar werk, waardoor ze weer meer plezier zou krijgen.
Niet liegen
Misschien zijn mensen wanhopiger, misschien zijn er gewoon meer mensen die solliciteren of misschien is het het tijdsbeeld, hoe dan ook, veel mensen schijnen te liegen in hun CV.
Je hebt denk ik twee soorten van liegen. De eerste en ernstigste is het moedwillig veranderen van de waarheid zoals het verlengen van werkervaring, het verhogen van functies, of het aanpassen van studies of studieresultaten. In Amerika zijn er zelfs services die je van werkervaring voorzien die je nooit gehad hebt. (Ik heb de Nederlandse variant nog niet kunnen vinden…)
een specifiek cv
De tweede is gevolg van het zo nauwkeurig en specifiek mogelijk willen maken van een CV. In die zoektocht willen mensen nog wel eens hun taken versterken en hun resultaten overdrijven. Want wat als je nou met vier anderen werkte op bijvoorbeeld een verkoopafdeling en je was niet de leidinggevende? Dan is het moeilijk om te beschrijven waar jij verantwoordelijk voor was en welke concrete doelen je bereikt hebt. Of als je altijd samenwerkte met een andere collega, dan zijn de resultaten gedeeld en niet geheel voor jouw rekening.
Daarom is het zo belangrijk om bij te houden wat je in een jaar doet en bereikt hebt. Met behulp van zo’n overzicht is het makkelijker te bepalen wat je concreet bereikt hebt: Zorgde je ervoor dat de winkel er altijd perfect uitzag of was je juist degene die door het vuur ging voor de klant? Was jij degene die de planning bijhield in de projecten of degene die altijd andere opties zag als jullie vastzaten? Het is belangrijk jouw toegevoegde waarde te bepalen en concretiseren. Dat zijn kwaliteiten die je kan benadrukken in een CV, zonder te overdrijven of er dingen bij te verzinnen. Zo kan je die resultaten in een goed perspectief plaatsen, zonder te liegen.
Mentale hamsterrad
Ik kan me wel eens, nogal, ernstig druk maken over ‘dingen’. Laatst was er een “misverstand” tussen twee collega’s waarvan een zijn frustratie op mij afreageerde.
[ja de aanhalingstekens zijn hier op hun plek want ik geloof nog steeds niet dat het een misverstand was maar alas...]
Het gevolg was dat ik in m’n eentje een ochtendprogramma voor een groep van 50 studenten moest verzinnen. Dat ik nu opeens met dat probleem zat, was achteraf gezien helemaal niet erg. Ik heb er, samen met de studenten, een leukere en nuttigere ochtend van kunnen maken dan wanneer ik met die collega samen iets had georganiseerd. Maar dat was dus niet het punt. Het punt was dat ik me ongelooflijk druk heb lopen maken over de manier waarop hij mij liet stikken en vooral over hoe nadrukkelijk hij duidelijk wilde maken dat hij er absoluut niet mee kon zitten. Het was zelfs zo duidelijk dat ik vermoed dat hij wel degelijk doorhad dat hij ont-zet-tend fout zat.
Het lukte me niet goed het voorval naast me neer te leggen. Ik kende die collega helemaal niet en ik wist niet hoe ik alles wat gezegd was moest interpreteren. Met gevolg dat ik in mijn irritaties bleef hangen. Nu ik erover schrijf, zijn al die gevoelens weg en blijven alleen de conclusies over: het was een goede effectieve sessie met die studenten – daar ben ik trots op en die collega heeft een label – misschien wel meer: overreacting, oncollegiaal, niet te vertrouwen – hier ben ik uiteraard minder trots op: working on it!
Achteraf gezien heb ik drie dingen geprobeerd om die negatieve gevoelens van me af te schudden, waarvan er maar 1 effectief bleek. En ik vroeg me af: waarom?
